Zbliża się szare.

Sztywność w nogach, ścisk głowy

ogólny paraliż ciała.

To stan, który towarzyszy nam coraz częściej.

Czujemy zagrożenie.

Ludzie boją się ludzi.

Rzeczywistość jest coraz bardziej koszmarna.

Nie wiemy, czy ucieczka jest możliwa.

Jedyną szansą by uwolnić się od tego uczucia jest przeciwstawienie mu się. Namierzenie go, skonfrontowanie się z nim i oswojenie.

Spektakl stanowi manifest teatralny czwórki wykonawców i wykonawczyń, którzy na scenie dzielą się swoimi lękami i potrzebują odwagi superbohaterów, żeby się im przeciwstawić.

Karaluchy to pierwszy tekst napisany przez małego Stasia Witkiewicza, który jest zwyczajnie zabawą słowną dziecka z jej wieloma językowymi niedociągnięciami i logicznymi przeskokami – co czyni ten tekst jeszcze ciekawszym otwierając przestrzeń dla wyobraźni i eksploracji ruchowej. Podobnie spektakl jest zabawą formalną, w której łączą się różne konwencje od sennego thrillera, teatru tańca do stand-up’u.